soms vraag ik mij af;
zal er al een
kanker
in mij zwellen

een begin van een einde
tergend traag
als een
zwangerschap des doods

en dan ga ik snel verder
met leven
garantieloos
lang en gelukkig

wat hier ook de definitie van moge zijn


(dit gedicht is een kleine ode aan Paulien Cornelisse)

onze stad in wolken
ooit zuiverblauw, goudomrand
gedekt op
kraakheldere leegte
lekt langzame inkt, tot
zes karakters, in donkergrauw gegoten, resteren

jouw handen, jouw vingers
waren hier
zetten in vierkante schoonheid
markering, onbetekende verbinding

nu laatste luchten
helderlicht, vol donzen drijfkussens
vergetelheid roepen
vlucht ik in het vacuüm vooruit
naar daar, waar
zelfs ons nimmer niet meer bestaat

in groeiend schaduwspel
lekt verlegen water langs glas
op vensterbank
rood met zwarte stippen, restanten van
uiteen gereten lieveheersbeestjes

zwarte monsters
deinen likkebaardend op
laatste restjes zwoele zomergolven
hun seizoen afwachtend
verscholen in blad, ernstig van kleur verschietend

geworteld in zelfgebouwd wolkendek
bereid ik voor op
al het verlies dat leven draagt
opdat schoonheid
immer weder en weder en weder
keert

ze zegt, je
kunt stilte wel opsluiten
maar niet de gloed
weerglanzende in zilveren draden
langs
eeuwenoude lijnen geweven

verfdruppels
blinkend, voordat ze
voorgoed vaste vorm vinden
laten zich leiden
door hen onbekende krachten
zwaarte, lichtheid, verlangen

gefrustreerd
werp ik doek en kwast
handdoek, beker
zelfs de aanbidding die ze schonk
ver van mij
voor even, dan toch

hij luistert;
in zeeën van
onophoudelijk snateren
fluistert ze
poëzie naar niemand
en
hij luistert niet

niet naar woorden, maar
richt zich op
hen omringende stiltes
daar, waar
zij
gelijkwaardigen zijn

tijdens bezoeken
aan maan, sterren en andere
universele zaken
zag ik haar
schitterend als Almería

geen lantaarn
voor mijn duisternis, maar
juist is
een hemels lichaam waar ik
slechts om draaien kan

zwaarte is haar kracht
waarmee ze
inkt uit mijn vingers lokt
terwijl brokken
woorden in strot doen stokken

voorzichtig
stuur ik slapende satellieten
op verkenning
onbemand, dat is
hoe ze mijn nieuwsgierigheid verlamt

gelukkig kan ik ook
zonder haar, iemand zijn
zelfs
als ze nimmermeer verschijnt
ben ik verlicht

schuchter
bestudeer ik haar
in spiegelbeeld eerste rang
bewegingen als danspassen van ballerina’s
iedere fingerspitz; precisiewerk

het voelt stiekem, beglurend
zij, onwetend onderwerp
van iets wat
niet hoort, toch
ondertussen onverstoord

werktuigelijk, haar
zachte handen
door mijn ruwe materialen

we koetjes-kalven over inkt, Berlijn
verhalen van
in puur geel jezelf zijn
gedeelde woorden verdwijnen in
wervelwinden van woest geraas

ik ben hier voor haar, besta slechts
voor haar kunst
vervolmaakt in goedkeurende knik
eenmalig oogcontact

dan laat de laatste lik
iedere lok strak, gelukzalig smekend om meer
afscheid gehaast, er wordt gewacht
troost is weten;
we zien elkaar weer

je woorden
nullen en énen, lichtzwart op vaalwit
draaien rondjes

ik weet nog een museumzaal
vol lege verfpotten
ver weg
1.2 miljoen schelpen in een cirkel gelegd

op een richel staan
zeventien muzikanten explosief
te produceren
de zwijgende zanger daalt een trap af

over 52 minuten is het voorbij
aandachtig afgebroken, verspreid
zal niets verdwijnen
slechts
de herinnering aan een wens die
niet uitkwam
zal resteren, even

in de verte klinkt een gebroken stem
de buurman verloor zijn lief

we komen er wel bovenop

nu ik haar weer
met een handvol woorden
in inkt vereeuwig
staart ze me aan, vanaf papier

verpakt in breekbare elegantie
verleidt ze, stilzwijgende
met elke druppel
van haar aanwezigheid

geduldig schaaf ik
haar portret tot onvoltooid meesterwerk
innig verborgen in
elke lijn van mijn pen
iedere letter ooit geschreven

ze zal nooit niet in mijn poëzie leven

lauwwarme klanken
slenteren langs schelpen
nestelen
in behaaglijkheid van oneindig bestaan

wensdromen, misschien
maar
machinaal drentelen
gedrenkt in as is
al wat timide gevederde helden
werkelijk resteert

print het in je innerlijke
als vaag gefluister van naderbij
lichtvoetig
dansen we door porseleinen stof
immer alleen
als kolibrie tussen mieren
zilveren randje in zee van vergaan

alles zwijgt, alles is verte
kijk door nieuwe ogen, vergeet niet
te vergeten

zee, zand, vonk, steen
dit is wat nooit was

hier zit ze in tussenland
kop vol woorden
stilte slikkend

langzaam laat licht zich verdrijven
nagejouwd door
herriemakers, helderwit gejast

ééndagsvliegjes
gevangen in verlaten web
wachten af

zal het zwijgen haar verzwelgen
kondigt niets
nieuw mogelijk aan

morgen, misschien

katoenen regendruppels
liedjes over spoken
de ziel van bloemen in een vaas
gedrenkt goud
roze lucht boven gezouten haven

de geboorte van het Heel
in verf gevangen
met mijn hart als lokmiddel op een berenval
elegant analoog vervalst
lekt de laatste regenboog uit mijn schedel

verdrink ik in blauw, als Narcissus

hier zijn, in laatste lege momenten
waar storm reeds
achter grove dekens rolt

klauwt ze krampachtig
grimlachend
naar zwijgende zandkorrels

voorbije weelde
gedoofde schouderkloppen
als vallend stof

maar haast wacht niet
vacuüm verdwijnt in vol zicht
weggedrukt

door al wat schitterend,
tijdelijk is

ik wil
mijn blauw door jouw wit mengen
verbonden zijn als
inkt op papier, poésie à deux

maar
ik zou jouw leliewit besmeuren
met gruisblauw
woorden, lelijk stervend op schoon vel

dromen zouden zo
werkelijkheden tot nachtmerries verkleuren
in eenvoudig verbond van
hier liever niet alleen

brandt, scheurt, breekt
alles opnieuw af
tot vuige vegen resteren
blank vel voorgoed verkleurd

bij vroeg licht
reis ik naar sneeuwbergen
luister naar een zwijgen
onbekend in mijn ontwaakte stad
lees over schouder
kreupele inkt
op lelijk papier gelekt
wijs- en schoonheden die mij
de dag in lonken

en dan moet het mooiste nog komen

ze vertelt van
stilstaande tijd en scheurende gedachtes
dagelijks
tienduizend stappen rond Gaasperplas
een lichaam
dat vecht om vooruit te komen
met een hoofd dat opgeeft
verdriet en wanhoop drukken hand
om de laatste restjes
van haar verschroeid leven

ze vertelt van
in de mist op maandagochtend verdwijnen
terugkeren met tegenzin
soms is haar stem
niets meer dan een fluistering
zuchten van wind
in een wolkendek zonder beweging
ondertussen
sleept ze achter tijd aan, slentert ze
voort, immer voort

en ik wil helpen, ik wil duwen, ik wil trekken, ik
verspreid wijsheden zoals een paardenbloem
haar vlindervruchtjes
ik, die zoveel jaren verdween in eigen mist
vraag steeds
wat kan ik doen, wat heb je nodig, wie zal ik zijn?
en ze zegt
je doet het al, je bent het al, want
je bent er

af en toe werk ik samen met Hannah Floortje Flesseman, een Zwolse kunstenares die schitterende portretten maakt; soms dicht ik bij haar schilderwerk, soms schildert zij bij mijn woorden en zo maakte ze deze schitterende astronaut bij mijn gedicht. Ik hoop dat jullie haar net zo mooi vinden als ik.

’s Morgens
acht minuten voor zeven
tussen zwijgende keien
de lucht
zeventien tinten zachtblauw
een enkele gans
gakt glijdend langs de hemel
langzaam
diep ademhalend
heet de dag ons welkom
wat een wonder
er te zijn

maak er een rustige dag van