aaprijdtkever.nl is een project van Jeroen; schrijver en dichter
je kunt het lezen, of niet

ik heb je
stem bewaard,
handschrift opgeslagen
en
de herinnering aan je ogen
veilig opgeborgen in de mijne

maar ik ben
de smaak van jouw lippen,
jouw huid op de mijne
en
de geur van onze liefde vergeten

misschien is dat maar beter zo
Jeroen Kraakman @ 28 Aug 2023

kleine fictie: onverwacht bezoek
'ik teken graag vogels, omdat ik zelf geen vleugels heb'
het is een antwoord op een vraag die ze niet stelde, maar ze knikt
er komen wel vervolgvragen in haar op, maar ze heeft helemaal geen zin in dit gesprek, ze is hier voor de vader, niet het kind
ze kijkt nog eens bewonderend naar de tekening, het achtjarige meisje kan nu al beter tekenen dan zij ooit gedaan heeft

daar is de vader
'hoi, sorry dat je moest wachten; ik was nog even bezig en kan niet zomaar bij mijn project weglopen, moet wel even zeker weten dat ik later nog weet waar ik gebleven ben'
ze glimlacht overdreven lief, hij praat snel verder
'zullen we even in de tuin gaan zitten? het is lekker buiten en dan leiden we deze kleine kunstenares niet af'
hij legt zijn grote, slanke handen ongemakkelijk op de schouders van zijn dochter en schudt haar zachtjes door elkaar
ze kijkt naar de handen, herinnert zich moeiteloos hoe die haar lijf aanraakten en voelt hoe het bloed naar haar wangen stroomt, ze knikt en staat op
hij gaat haar voor naar de keuken en de tuin in
ze vloekt binnensmonds, wat doet ze hier ook; toen ze een half uur geleden in de auto stapte, leek het haar een fantastisch plan

'wat doe je hier?'
hij klinkt gecontroleerd boos, ze haalt haar schouders op
'ik vind het echt niet tof dat je hier bent'
ze kijkt naar haar schoenen en de zijne, ze schaamt zich, wat eigenlijk nergens op slaat
dat vindt ze zelf ook, maar toch durft ze hem niet aan te kijken
'ik dacht dat je overdag alleen thuis was en wilde je studio zien'
met ieder woord dat ze uitspreekt, vindt ze iets van haar zelfverzekerdheid terug
nu kijkt ze hem wel aan, onzeker met een vleugje ondeugd
'het is toch niet gek dat ik even langskom, we werken toch samen aan een project'
ze vraagt het niet, ze stelt het
nu schaamt hij zich, heel even, dan neemt de irritatie het weer over
'misschien niet, maar ik houd er niet van als je hier zomaar opduikt, ook niet als ik alleen thuis ben, ik heb mijn ruimte nodig en daar is er al niet veel van als je een huis deelt met een vrouw en twee kinderen'
ze knikt
'het was misschien niet zo'n goed idee'
voorzichtig neemt hij haar pink tussen duim en wijsvinger, ze kijken elkaar even in de ogen, hij knipoogt
'het was niet zo'n goed idee, nee, ik denk dat je beter terug naar kantoor kunt gaan, we zien elkaar snel weer'
hij laat haar vinger los
'of was er ook echt iets te vertellen over het boek?'
ze schudt haar hoofd
'Peter is druk of doet druk, dat is alles wat ik weet en dat wist jij vast ook al'
zonder een reactie af te wachten, trekt ze de keukendeur open, stapt de keuken door en de gang in,
hij volgt haar op de voet, bij de voordeur blijft ze staan, hij reikt langs haar heen om de deur te openen en heel even ruikt ze hem
ze negeert de aandrang om hem te kussen, hoopt dat hij het initiatief neemt en hoort dan de klik van het slot
'tot donderdag'
ze stapt over de drempel, zegt niets terug en hoort opnieuw de klik van het slot
ze voelt zich vernederd, gebruikt, belachelijk en kinderachtig, ze kan wel huilen, van verdriet of woede, dat weet ze nog niet
ze loopt naar de auto, rijdt snel de straat uit en schreeuwt er alle scheldwoorden uit die haar te binnen schieten
even later, terug op kantoor, overheerst de schaamte weer, het lijkt alsof iedereen naar haar kijkt, weet wat ze gedaan heeft en haar erop afrekent, ze baalt
het is niet eerlijk, verdomme
Jeroen Kraakman @ 25 Aug 2023

kleine fictie: twee woorden
'ik heb een cadeautje voor je meegenomen'
ze begint in haar tas te rommelen, haalt er een stoffen etui uit en ritst deze open, voorzichtig haalt ze er een schudbol uit
binnenin zit een kleine astronaut op een eenzame planeet, zijn gehelmde hoofd rust op een hand, waarvan de bijbehorende elleboog op een knie steunt, de andere hand ligt op het onderliggende been
het is Rodins bekendste werk, maar dan in space
en, zo valt hen op, de kleine astronaut draagt een koptelefoon
ze schudt en samen kijken ze naar de dansende glitters binnenin, hij pakt het cadeautje aan en bedankt haar
terwijl hij dit doet, zoekt hij haar ogen, maar ze ontwijkt hem, kijkt wat naar de lichtjes van de kermis in de verte en stopt dan de etui terug in haar tas

hoewel ze dichterbij elkaar zitten dan de vorige keer, toen ze in ditzelfde park op een ander bankje zaten en er een bontgekleurde hond vrolijke rondjes rende, blijft er genoeg ruimte over om de schudbol tussen hen in te zetten
net als de twee mensen die hem omringen, heeft de astronaut uitzicht op de kermis
het schemert al wat, waardoor de lichten extra fel zijn en de uitdovende wereld lijkt ook de geluiden te versterken
'ik heb een hekel aan de kermis, altijd al gehad'
hij kijkt even kort naar haar, maar ze blijft strak naar de kermis staren
'ik niet altijd, maar tegenwoordig wel, ik kan echt niet meer tegen de herrie'
hij zucht en vervolgt half-grappend; 'het zal de leeftijd wel zijn'
ze kijkt hem spottend aan, haar groene ogen glinsteren
'dat zal het zijn, opa'
hij leunt wat naar rechts, net zolang tot hun schouders elkaar raken en hij zachtjes tegen haar aan duwt, uit zijn mond ontsnapt het geluid van een leeglopende fietsband tsss
ze pakt de schudbol op en schudt er even wild mee, houdt hem omhoog tussen zijn gezicht en de kermislichten
het feestelijke schouwspel krijgt er een extra dimensie van
'je ziet zijn gezicht niet, toch maakt het een wat trieste indruk'
ze houdt haar hoofd naast het zijne en kijkt ook in de sneeuwbol
'niet echt triest, eerder treurig'
hij knikt
'ja, dat is het'
ze zwijgen even; het is een kalm, vertrouwd zwijgen
een bijzonder zwijgen, aangezien dit hun tweede ontmoeting is
net als de vorige keer in het hondenpark en net als de vorige keer is het geen date, maar in tegenstelling tot de vorige keer, was het nu wel gepland en waren ze er allebei een beetje zenuwachtig voor

de astronaut had ze afgelopen week op de foto gezet, met de tekst deze vind jij tof, he? eronder
hij had geknikt en gelachen, haar woorden beaamd
vervolgens had zij zich afgevraagd hoe het kan dat iemand die je amper kent, dat soort dingen zo goed kan inschatten
hij weet dat hij een open boek kan zijn, maar zij is nog amper begonnen met lezen en toch kent ze de hoofdpersoon al behoorlijk goed
andersom geldt dat ook, denkt hij
'waarom heb je altijd al een hekel gehad aan kermissen?'
en ze vertelt over vroeger, van de spanningen in het ouderlijk huis en hoe deze tijdens de jaarlijkse kermis nog zichtbaarder werden, hoe beide ouders hele nachten wegbleven en zij en haar broertje thuis in bed lagen, bang en alleen
hij slikt, kent dit soort verhalen vooral uit de vele boeken die hij leest, komt zelf uit een regio waar men problemen vooral achter gesloten deuren uitvecht en weglacht
of misschien had hij er gewoon geen oog voor, zelf te druk met zijn kermisavonturen
'ik vond de kermis altijd machtig, als kind'
de duisternis grijpt snel om zich heen en het hondenpark achter hen is inmiddels verlaten, aan de overkant van het water dansen de lichten, dreunen de bassen en gillen de meisjes, af en toe roept er een kermisklant iets onverstaanbaars in een microfoon om de sensatiezoekende massa verder op te zwepen
'daarna trouwens ook nog wel; heb zelfs een paar jaar geholpen met opbouwen en afbreken van attracties bij ons in het dorp, was best tof, voelde toen heel stoer'
hij glimlacht bij de herinnering, waarvan hij vrij zeker weet dat deze gekleurd is door de wensdromen van zijn verleden
'op dinsdagavond stelde de kermis eigenlijk niets meer voor, er werd vroeg op de avond al afgebroken, daarna gingen de kermisklanten zelf tot laat de kroeg in, die grotendeels verlaten was; daar onderdeel van zijn, was best leuk'
ze kijkt hem aan, maar lijkt niet echt naar hem te kijken
'zullen we nog even een rondje door het park lopen, van de kermis af?'
zonder een antwoord af te wachten staat ze op en raapt ze haar tas van de grond, hij pakt de schudbol en volgt haar het pad af

'ben je al begonnen in het boek dat ik je vorige keer gaf?'
ze schudt bedachtzaam haar hoofd
de geluiden van de kermis verwijderen zich, de lichten knipperen achter hun rug, tussen hen in hangt een geduldige stilte
'ik weet niet waarom ik het weet, maar ik weet het'
hij tuurt in het donker naar de vrouw naast hem, maar ziet weinig van haar gezichtsuitdrukking
'wat weet je?'
- 'dat je me snapt; dat je pijn kent, zoals ik dat ken'
ze vervolgt, fluisterend haast;
'ik ben niet zo goed in mensenkennis, maak nogal eens verkeerde keuzes en ben te goed van vertrouwen, daarom ben ik ook bang voor wat ik voel, maar ik voel iets bij jou'
hij knikt begrijpend, zonder te begrijpen
'en daar puzzel ik me suf over, want ik ken je amper; toch voel je goed, veilig'
met zijn rechterhand strijkt hij licht langs haar linkerhand, heel even
ze glimlacht klein en onzichtbaar
de rest van de wandeling praten ze over hun alledaagse dingen en even later staan ze samen bij zijn fiets

'heb je zin om nog even een kopje koffie bij me te komen drinken?'
hij knikt; 'dat lijkt me leuk, spring je achterop?'
hij begint te fietsen en ze springt, de achterband moppert even, maar draagt haar mee
om haar evenwicht te bewaren, legt ze een hand op zijn zij, de warmte van haar hand brandt zachtjes door zijn overhemd
zes straten verderop staan ze al voor haar deur; hij parkeert zijn fiets, zij opent de deur en gaat hem voor
ze woont knus, alsof hij anders verwacht had
hij telt tientallen planten en stekjes, twee overvolle boekenkasten en ploft neer op een doorgezakte bank met heerlijk zachte kussens
in de keuken zet zij twee koppen koffie in verschillende kopjes; zwart voor hem en melk en suiker voor zichzelf, hij pakt zijn koffie aan en bekijkt het ouderwetse bloemetjesmotief op zijn kopje, dan richt hij zijn aandacht nog even op de kamer om uiteindelijk zijn blik op haar te laten landen
ze is op de grond gaan zitten, haar rug tegen de radiator, haar groene ogen kijken hem zacht aan
ze praten over dingen die direct in het verleden verdwijnen; de warme lange dag is een lange, warme nacht geworden, de kermis is onhoorbaar, de buitenwereld bestaat niet meer
de koffie is op, lege kopjes staan op de vloer
hij is op gelijke hoogte gaan zitten, met zijn rug tegen de bank

voor de scherpe buitenstaander is het een uiterst voorzichtige liefdesdans, voor de participanten is het koorddansen tussen hoop en vrees
twee gevoelige, eenzame mensen komen elkaar per ongeluk tegen, blijven aan elkaar plakken en zien in de ander stukjes van zichzelf terug
ineens is er een ander mens in hun leegte en ze weten niet of de eenzaamheid hierdoor zal verdwijnen of vergroten
het gesprek waaiert ondertussen alle kanten op, de stiltes zijn kort en talrijk en aangenaam, alsof de wereld even haar adem inhoudt om te kijken wat er zal gebeuren en dan gebeurt het

in de enkele tellen dat ze haar harnas laat zakken, maakt ze een plagerige, uitdagende opmerking, een flirt
hij hoort het, hij lacht verlegen met glinsterende oogjes en praat verder
'blijf je nou gewoon doorpraten?'
ze kijkt hem brutaal aan, haar gezicht grotendeels in de schaduw van de grote bladeren die boven haar hoofd in de warme avondwind deinen, de wind die, gedragen door straatlicht, door het openstaande raam naar binnen glipt, om maar niets te missen van het eeuwenoude ontstaan der liefde
hij slikt, spreekt met een lichte trilling in zijn stem; 'wat moet ik anders doen?'
de langste seconde breekt aan; werelden vergaan, levens beginnen en houden op te bestaan, de zon draait miljoenen rondjes om haar eigen as, implodeert, verorbert de aarde en de maan en alle overige planeten, spuugt ze weer uit en op dat wat ooit de aarde was begint de cirkel van het leven helemaal opnieuw, tot op de uitvinding van de jaartelling en uiteindelijk precies dit moment; 14 augustus, half elf in de avond

ze lacht uitdagend en fluistert een opdracht, zacht en duidelijk, met de zoetste stem die hij ooit hoorde; 'me kussen'
hij denkt niet meer na, buigt voorover, legt zijn rechterhand in haar nek en kust haar, zij neemt zijn gezicht in haar beide handen en kust hem
de astronaut op tafel, de bladeren boven hun hoofden, de maan aan haar eenzame hemel en de onzichtbare sterren in de verte, de eindeloze stilte van het heelal, het volledige bestaan van alles, iedereen en deze twee mensen staat stil

van het ene op het andere moment is alles anders; de wereld, hun wereld, kent weer liefde
en niemand zag dat het goed was
Jeroen Kraakman @ 14 Aug 2023

tussen twintig voor elf en iets na middernacht, zat hij in de trein naar Zwolle
hij nam plaats in een nagenoeg leeg treinstel, haalde een boek uit zijn jaszak en begon onderuitgezakt wat te bladeren, op zoek naar een ongelezen hoofdstuk
vlak voor vertrek kwam er iemand naast hem zitten
hij keek even op, gluurde half naar links en zag dat de onbekende een zij was, zo onopvallend mogelijk keek hij naar het treinstel dat zich voor hen uitstrekte
tientallen lege stoelen keken hen afwachtend aan, het leek zelfs alsof deze gevoelloze dingen er even goed voor gingen zitten
deze situatie had alles in zich om interessant te worden

hij concentreerde zich weer op het boek, vond een onbekend verhaal en begon te lezen
naast hem was zij inmiddels zichzelf aan het inparkeren en structureren; ze zette haar tas op de grond en begon erin te rommelen
flesje water, zakje zure matten, oordopjes en boek kwamen tevoorschijn
beroepsdeformatie nam het over en hij keek ongegeneerd naar het leeswerk, maar het zei hem weinig; bekende auteur, nooit wat van gelezen, titel onbekend
zijn korte interesse was haar niet ontgaan en ze hield hem het zakje zure matten voor
'snoepje?'

hij schudde zijn hoofd, licht beschaamd en schraapte zijn keel, wilde wat zeggen over zuur snoep, maar sloot zijn halfgeopende mond weer en keek weer in zijn boek
'wat lees je?'
hij draaide zijn hoofd naar haar toe, zonder naar haar te kijken en sloeg het boek dicht, met zijn vinger op de bladzijde die hij tot zover vergeefs had aangestaard
'verhalenbundel van het nieuwe vriendje van mijn beste vriendin'
ze bestudeerde de omslag en knikte goedkeurend
'fantasy-achtige verhalen, gezien de titel en cover?'
hij knikte, keek even naar de cover en sloeg het boek toen weer open
ze begreep de hint en sloeg haar eigen boek open, viste een zure mat uit het zakje, stopte deze in haar mond en veegde haar vingers af aan haar broek, de oordopjes lagen ongebruikt in haar schoot

de trein stopte bij het eerste van de dertien tussengelegen stations, er stapte niemand in of uit
na een ruime minuut stilstand, schommelde het staal stabiel traag voort
ze sloeg een bladzijde om, zijn ogen waren op de naam van een personage blijven hangen, na zeven minuten lezen was hij tot regel vier gekomen
hij spiedde langzaam naar links, zijn ogen dwaalden over het flesje water, de zure matten, de oordopjes en het rommelige hoopje draad, de vingers zonder ringen, een klein moedervlekje op de pink van een rechterhand, enkele letters van het boek en ze waren vast nog verder verdwaald, als ze niets had gezegd
'wil je ruilen van boek?'

hij voelde zijn wangen wat kleuren en keek snel weer naar de woorden in zijn hand
'neehoor, dankjewel'
ze haalde haar schouders op, viste nog twee aan elkaar klevende matten uit het zakje en propte deze in haar mond, kleine suikerkruimeltjes ontsnapten en stuiterden haast onzichtbaar over haar boek en kleding, een enkeling wist tot op de grond te komen
hij keek ernaar zonder het kruimeltje nog te herkennen op de donkergrijze vuiligheid van een nachttrein naar het oosten
ze sloeg weer een bladzijde om, hield een vinger tussen de bladzijdes en keerde half naar hem toe
'wat heb je vandaag gedaan in Amsterdam, mag ik dat weten?'
hij zuchtte even, draaide zich vervolgens ook een beetje om en keek in een paar schitterend glinsterende lichtbruine ogen
opnieuw gierde er onmiddellijk wat extra bloed naar zijn hoofd
'ik was met een goede vriend op stap; museum, hapje eten, lekker relaxed ouwehoeren en rondslenteren'
hoewel hij heel graag de wedervraag wilde stellen en hier alle mogelijkheid toe had, deed hij het niet
de stilte die even ontstond, leek verstikkend, tot ze hem eenvoudig doorbrak
'dat klinkt als een leuke dag, waar ga je nu heen?'
hij hoorde zichzelf opnieuw antwoord geven zonder een tegenvraag te stellen en opnieuw drong die droge stilte zich op
'mag ik je wat over mijn dag vertellen? ik zit vol energie en lezen lukt even niet'
hij knikte dankbaar

de volgende acht stations vlogen voorbij zonder dat hij het doorhad
waarover ze vertelde, zou hij haast direct vergeten, toch dronk hij ieder woord op als een melaatse in de woestijn, na veertig dagen dagen en nachten in de leegte
aangemoedigd door haar openheid, vertelde hij ook van alles
ze luisterde geduldig en stelde soms een vraag
'welk museum? wat was het mooiste dat je er zag?'
hij liet het haar zien, vertelde erbij dat hij zichzelf in musea altijd de 1-foto-regel oplegt, omdat hij wil genieten van de kunst in het moment en terugkijken toch nooit dezelfde emotie oproept als een werk op dat moment doet
ze lachte erom, herkende de achterliggende gedachte en bekende vervolgens zelf wel veel foto's te maken
'om de herinnering te bewaren'

even viel er weer een stilte, maar deze was anders, zacht en oprecht
hij keek naar haar handen, zich pijnlijk bewust van de ongelijkheid in hun gesprek, toch niet bij machte hier verandering in aan te brengen, in zijn hoofd renden zijn gedachtes wanhopige rondjes om een onderwerp te vinden dat hij ter sprake zou kunnen brengen
'over herinneringen gesproken; je hebt me net jouw allerlaatste foto laten zien, zou ik ook de allereerste mogen zien?'
hij lachte voorzichtig
'mijn allereerste babyfoto, bedoel je? die heb ik hier niet bij me, hoor'
ze lachte mee en keek hoe hij wat handelingen op zijn telefoon verrichte en deze vervolgens aan haar gaf
'donderdag 9 december', leest ze, 'ziet eruit als een mooie dag, beschrijf 'm eens voor me, als je wilt?'
zonder een antwoord af te wachten, legt ze haar hoofd achterover tegen de stoel en sluit haar ogen

'op donderdagen had ik dat schooljaar een korte lesdag, de zon scheen en ik voelde mij zowel goed als diep ellendig
samen met mijn ex-vriendin ging ik naar het strand, het was er erg mooi, dat zie je wel
zoals het nu al de hele zomer regent, zo was het die winterse dag warm genoeg om in overhemd over het zonnige en grotendeels verlaten strand te wandelen
het water was trouwens wel ijskoud, weet ik nog
ik had er nooit zo bij stilgestaan, maar eigenlijk is dit wel een heel bijzondere foto, nu ik erop terugkijk en weet wat voor fase in mijn leven dat was'
ze reageert zonder haar ogen te openen
'ik vermoed dat dit meer een onderwerp is voor als we niet over vijftien minuten op onze eindbestemming zijn aangekomen, maar als je verder wilt vertellen, mag dat'
hij zwijgt, denkt even na
'daar zit wel wat in, misschien een andere keer'

'misschien een andere keer, meneer', herhaalt ze zijn woorden
dan kijkt ze hem weer aan, de lichtbruine ogen glinsteren
'ik heb echt onwijze trek in een hamburger, zal er nog iets open zijn in de stad, denk je?'
hij grijnst
'ik heb geen idee, maar we kunnen even gaan kijken, als je wilt'
het is eruit voordat hij het doorheeft
ze duikt in haar tas, rommelt wat en haalt er twee eierkoeken uit, biedt hem er eentje aan, hij bedankt
ze plukt een stuk eierkoek
'beter dan niets', zegt ze met volle mond
in zijn hoofd wordt gescholden, plots is er een knokploeg met zelfhaat ontwaakt, zo luid, dat hij haar even niet meer hoort

'hallo, wereld aan man, bent u er nog?'
hij produceert een zwakke grijns, houdt zijn hoofd een beetje scheef en veegt wat plukken haar van zijn voorhoofd
'ja, ik was even afgeleid, het is laat en mijn hoofd begint al wat af te schakelen, dan ga ik rare dingen denken en zeggen'
ze bestudeert zijn gezicht, opent haar mond voor een vraag en besluit er nog een stukje eierkoek in te stoppen
'we zijn er bijna, heb je nog een mooie afsluitende vraag voor me? om ons aanstaande afscheid te vieren'
tientallen vragen schieten door zijn hoofd; wat is je naam? wie ben jij? will i ever see you again? zullen we eens samen een hamburger gaan eten? wat doe je morgen? waarom kwam je in een leeg treinstel naast mij zitten? vind je mij leuk? vind ik jou leuk of is dat mijn gehavende apenbrein? als ik nou volgende week weer om twintig voor elf in de trein naar Zwolle zit, ben jij er dan ook? wat is je favoriete boek? waarom weet ik van alles van je, maar niet wie je bent?

ergens boven hun hoofden begint een stem te praten over het eindpunt, uw spullen niet vergeten, een goede verdere reis gewenst en als u huiswaarts keert, alvast een goede nachtrust
hij schudt zijn hoofd
'geen goede laatste vraag, sorry'

ze stopt haar spullen in haar tas, ritst deze dicht en staat op, terwijl de trein zijn laatste schuddende meters voltooid
'dat geeft niets, het was gezellig met u treinen, meneer, ben blij dat er nog een plekje naast u vrij was'
met een schok komt de trein tot stilstand, zonder een antwoord af te wachten, stapt ze het treinstel uit, het perron op
hij kijkt haar na, wil in beweging komen, doet het niet.
Jeroen Kraakman @ 07 Aug 2023

gedicht: ontsnapping
bouwde een toren
met alle letters van je naam
strooide er de
herinnering aan je glimlach
overeen
wachtte tot de wind haar
omverblies

tekende jouw gezicht
met mijn vingers in het zand
kuste zacht
jouw ruwe lippen
vaarwel
zag hoe de zee je gulzig
opdronk

schreef valse liefdesverklaringen
in mijn dagboek
schetste zomerdagen
vol zoete stiltes die
nooit plaatsvonden
besefte dat wij alleen in mijn hoofd
bestonden
Jeroen Kraakman @ 02 Aug 2023

iemand
schreef een boek vol
lege bladzijdes
noemde het
ritme van de stilte

verkocht miljoenen exemplaren

men
raakte er niet
over uitgepraat
begreep er
helemaal niets van
Jeroen Kraakman @ 30 Jul 2023

gedicht: Maan
in een spektakel van duisternis
klinkt een stem
dichtbij, verleidelijk

ze vraagt me
naar mijn gedachtes, mijn gevoelens, ze
luistert
naar mij

ik stamel
verpakt in schrille kreten
flarden van rouw

ik strompel
richting warme klanken
over dun koord

ik struikel
over valse stemmen
weer geschaad

als ik val
voel ik bevrijding
flits van woede

ze heeft me weer vermoord
Jeroen Kraakman @ 24 Jul 2023

volgende - vorige

of check het archiev



© 2007-2023 aaprijdtkever.nl