brieven aan niemand: Donkere dagen, heldere nacht
Een maand geleden kwam 'Donkere dagen, heldere nachten' uit. Een bundel verhalen, met daarin steeds stukjes Jeroen. Bij het ene verhaal slechts een teentje, bij een andere heel mijn hart. De enige constante factor lijkt het ontbreken van een dosis gezond verstand. Bij sommige verhalen besefte ik pas achteraf dat het toch weer (deels) over mijzelf ging. De titel leende ik van een rapper, omdat ik het herken. Omdat het mijn leven past. Ieders leven, vermoed ik, kent donkere dagen en heldere nachten. Het weekend dat mijn boek haar levenslicht zag, bleek de titel te passen.

De dag erna kwam het feestje waar ik enthousiast naar uit had gezien. Mijn zelf georganiseerde lanceringsfeest. Schitterende locatie in de Zwolse binnenstad, lekkere bubbels ingeslagen, er stroomde zacht-zoete tonen uit de speakers: ik had een geweldige middag voor de boeg. Ik sloot niet uit dat ik wat emotioneel zou worden, maar wat zou het geven. Ik zou omringd zijn door vrienden, familie en goede bekenden. De hele sakkerse boel in een ruimte. Om te vieren dat er woorden bestaan. Dat mijn woorden bestaan. Op papier. Ik zou op een tafel klimmen en een gedicht voor ze schrijven. Ter plekke. Uit liefde voor hun bestaan en aanwezigheid bij de geboorte van mijn tweede kindje. Ik zou handen schudden en op schouders slaan.

De eerste presentatie was op zaterdagmiddag. Op het immer groeiende BOEK10-feest van Godijn Publishing. Ik was er als tussenprogramma, de vrijblijvende po «tische noot tussen de schrijfworkshops en presentaties. Freewheelend werd ook de lancering van mijn verhalenbundel erdoorheen gefietst. Vooraf wist ik niet zo goed wat te verwachten en de recalcitrante Jeroen bedacht allerlei wilde uitvluchten tot wangedrag; zoals dronken voordrachten van twintig minuten over de schoonheid van ongewassen haren en zweetvoeten. Uiteindelijk gedroeg ik mij keurig en was het als een warm bad. Ik kreeg de handen op elkaar en ontving liefdevolle woorden tussendoor. Ik signeerde bundels en poogde steeds weer een originele boodschap op het voorblad achter te laten. Ik keerde huiswaarts op een lichtroze wolk.

De glazen bleven leeg, de boeken haast onaangeraakt. Voor een handvol mensen reikte ik het symbolische eerste exemplaar uit aan mijn ouders. Aan wie ik het boek ook opgedragen heb. We hadden het gezellig, lachten zo goed en kwaad als dat ging. En godzijdank was er een gigantische olifant in de kamer. Anders was de leegte mogelijk nog drukkender geweest. De eenzame zondag heeft mij geleerd mijn verwachtingen te temperen. Iedereen is druk. Beloftes blijken zo loos als doodse stilte. Oude bekenden Twijfel en Onzekerheid fluisteren sindsdien dag en nacht in mijn oor. Waarom zou de wereld ook op mijn woorden wachten? Ze zijn allemaal al eens eerder geschreven.

Tegen iedereen die het mij vraagt, vertel ik in geuren en kleuren over de geweldige dag die helemaal niet bestaat. Het draait tenslotte allemaal om succesvol zijn, of lijken.

De werkelijkheid, zo blijkt vaak, is een donkere dag. Gevolgd door donkere dagen. En soms een heldere nacht.

-
Voor Schrijfjuffers schreef ik een blog over mijn nieuwe verhalenbundel 'Donkere dagen, heldere nachten'.
Jeroen Kraakman @ 29 Feb 2020


© 2007-2020 aaprijdtkever.nl is een project van Jeroen.
schrijver. stadsdichter van Zwolle. kaartenmaker. lees alles.