aaprijdtkever.nl is een project van Jeroen; verhalenverteller //
gangkastpoëet // muziekliefhebber // huurwoordenaar \\ Ex-sd.ZW \\

brieven aan niemand: Ik kerstmis, jij kerstmist, wij kerstmissen
Het is nog enkele dagen tot kerstmis en de stad loopt op haar tandvlees. Gesloten winkels en opgesloten mensen bouwen een generatie die voorovergebogen naar schermpjes staart. Niet eerder was er zo'n gebrek aan leven op straat, luttele dagen voordat men wereldwijd de geboorte viert van iemand wiens bestaan wij nimmer bevestigen kunnen.
In onweerstaanbare stilte en leegte slenter ik dagelijks urenlang door ellenlange straten die nimmer zo gelijk waren. Deuren en ramen gesloten, achter halfopen gordijnen ligt men languit ieder naar een eigen lichtbron te staren. Als motten op ouderwets glimmende gloeilampen, onbewust de ondergang tegemoet van het eigen leven. Of minstens het eigen denken.
Slechts de overwerkte pakketbezorgers draaien diensten als de kerstman zelve. Overal pakjes op de stoep, want afgeven mag net zomin van het gezag als de klok. Ze zijn als het witte konijn van Alice, er is geen tijd, geen tijd. Ze zijn al te laat, voordat ze van huis vertrekken.

De melancholie van trage decemberdagen rukt mij dankbaar weg uit de troosteloosheid van het heden, duwt mijn hoofd in het glas en wacht tot het verleden mij onherroepelijk verdrinkt.

Och, vroeger. Toen alles beter was. De roze bril faalt nimmer. Ik hoor kerstklassiekers uit de woonkamer, Wham en Queen en zovelen dansen swingend de trappen op, alwaar boven wij onze slaapkamers versieren met knipperende lampjes, zoveel als er sterren aan de hemel zichtbaar zijn. Nooit was het donker in huis die dagen. Behalve 's morgens vroeg. In de frisse kou van die eindeloze dagen tussen Sint en Kerst was het mooiste ritueel hetgeen ik zelden zag. Mijn vader, werkzaam in den verre, verrees voor dag en kou. Sloop naar beneden, las een stukje krant, dronk een slok koffie en vulde zijn broodtrommel met plakjes kaas tussen boter. Precies zoals hij dat het hele jaar deed. Vijf dagen per week. In december had hij een extra taak, naast het ontsteken van de brommende ketel, vuurde hij ook de lichtjes in de boom aan en vaak was dat het enige licht dat hij voor ons achterliet.

Mijn roze bril ziet een jongetje de trap afkomen, laten we hem Jeroen noemen. Het is ergens tussen zeven en acht in de ochtend. Het is stil in huis en de tevreden snorrende kachel zorgt voor aangename zachtheid. Beneden is het donker, afgezien van de goudgele gloed die de boom verspreid. Alle andere lampen zwijgen, terwijl de grote kaarsen zachtjes zingen. Van stille nachten, zoals degene die net ten einde is en heilige nachten, die ik toen nog verwachtte. Er hing magie in de lucht en heel even stond de wereld stil. In mijn hoofd staat de wereld daar nog steeds stil.

Het is mijn mooiste kerstherinnering en als ik u iets mag toewensen dit jaar, dan is het een mooie herinnering. Haal haar op of bouw haar ter plekke. De schoonheid van het verleden gloeit in het heden, maar dat heden is maakbaarder dan wij ons beseffen. Bouw nu, leef nu. Geniet nu, geniet immer.
Jeroen Kraakman @ 23 Dec 2020



© 2007-2021 aaprijdtkever.nl