aaprijdtkever.nl is een project van Jeroen; schrijver en dichter
je kunt het lezen, of niet

kleine fictie: ongevonden leegte
ze zei
'ik ben in constante staat van rouw, want ik verlies elke dag een stukje van mijzelf'
trok de deur achter zich dicht en hoopte vermoedelijk
dat het huilen hiermee stoppen zou

toen ik haar
even na negen maanden afwezigheid door de supermarkt zag snellen
zag ik de strepen op haar wangen
het ongelijk in de ogen die ooit betoverden

ze viel
kille tranen snikkend in het maaltijdpakket dat mijn zaterdagavond vormde
mompelde onverstaanbare frasen van
ongevonden sterren

we vulden samen een mandje met alle lekkernijen die we op zaterdagavonden deelden
ik betaalde
liep mee naar een fiets die ik niet kende
veegde haar uit het gezicht dat ik vast wilde pakken, liet haar hand los en luisterde

'in het flatgebouw tegenover het mijne, staat al maandenlang een appartement leeg waarin niemand woont en het licht altijd brandt'
mijn hoofd vulde zich met de vragen die een psycholoog zou stellen
ik zweeg
in haar ogen lag de vraag waar ik een zwangerschap op had gewacht

een voorbijrennend kind verbrak de betovering
in zijn blonde speelsheid maakte hij het geluid van een verkouden uil
ze hield haar hoofd een beetje schuin, de vinger van een hand lepelde voorzichtig naar één van de mijne
er stak een wervelwind op in mijn lijf

in de vlagen die mijn bloedbaan geselden, klonken stemmen uit het verleden
ze draalden om de toekomstdromen die haar ogen hadden laten bloeien
ik wist;
als ik nu meega, zijn we in een oogwenk terug in het veilige oog van de storm, daar waar alles zwijgt en iedere beweging dodelijk kan zijn

ik zag de kleine huisjes
uiteengerukt door een tornado, hebberig als een jarig kind
planken, deuren, meubelen, een verbaasde cavia achter tralies, alles wat ik nooit had, vloog door de lucht
wat resteerde was leegte

ze zei
'trek je schoenen maar uit, de verwarming doet het nu, wil je koffie, ik probeer te minderen, maar eentje kan nog wel'
we sneden mijn maaltijdpakket in stukken, ze kookte volgens eigen recept
het smaakte lekker

de boeken lagen op dezelfde planken, we keken wie is de mol op haar laptop
achter de bank stond de kapotte televisie
tijdens de aftiteling viel ze in slaap met haar hoofd op mijn schouder
de geluidjes die ze maakte, vulden mijn hart

ik bewoog, ze fluisterde
'je mag overal naartoe, maar nooit meer ver van mij'
in het flatgebouw aan de overkant zag ik het lege appartement waarin licht brandde
erboven de zwarte hemel vol ongevonden sterren

ik legde haar in bed, kuste haar voorhoofd
ze omhelsde me kort, ik weet niet of ze me hoorde, ik zei
'ik ben in constante rouw geweest, want ik verloor mijzelf in jou'
trok de deur achter me dicht en hoop steeds
dat het huilen hiermee stoppen zal
Jeroen Kraakman @ 02 Apr 2024



© 2007-2023 aaprijdtkever.nl