© 2007-2020 aaprijdtkever.nl

is een project van Jeroen.

check de archieven
of niet 



verdwijn hier
Ze is te laat. Alweer. Sommige dagen baal ik ervan dat ik geen rijbewijs heb, altijd maar afhankelijk ben van mensen die afspraken plannen al naar gelang het hen uitkomt. Tijd is een relatief begrip, zegt ze dan. Doodziek word ik ervan. Er wordt getoeterd op straat. Lang en zeurderig. Traag en verveeld sta ik op van de bank, zet de televisie uit, aai de poezen en trek mijn schoenen aan. Marie kan mij zien vanuit de auto, ze toetert nogmaals. Deze keer nog langer. Ik kijk niet naar buiten, maar pak de glazen van tafel en breng ze naar de keuken. Ik besluit ze niet af te wassen, pak mijn sleutels van tafel en ren de gang door. Als ik de deur openzwaai, word ik even verblind. De zon is overweldigend. De voorzomer is uitbundig dit jaar.

Marie heeft de kap naar beneden en speelt met haar bruine krullen. Ze zingt zachtjes met de radio mee. Als ik instap kijkt ze mij heel even aan, denk ik. Haar ogen zitten verborgen achter een grote zonnebril. Dan laat ze de motor even grommen en rollen we weg. De straat uit, een stukje verboden weg over en dan door naar de gracht. Langs de gracht ligt de binnenstad veilig verschanst rechts van ons achter het brede water, omringd door roze bloesems. De toren van de verlaten kerk glinstert in de zon. Bij een stoplicht zet Marie de radio harder en begint ze een oninteressant verhaal over haar scharrels van de laatste weken en welke vriendinnen nu haar afdankertjes opwrijven. Ze weet dat het mij niet boeit, maar wil het toch kwijt. De luide radio is een geste, ondanks de kutmuziek die ze altijd luistert. Mijn ogen dwalen langs de gracht, de eendjes in het water, de wandelende stelletjes aan beide kanten. Bij een bushalte hangt een advertentie: Verdwijn hier.

Waarom weet ik niet, maar ik ben van slag. Zomaar. Het is die advertentie. Marie praat gewoon verder en de radio schreeuwt. Het stoplicht springt op groen en we zijn doorgereden. Door naar het feestje van Ferry en Roos. Het is er druk en we kennen zoveel mensen. Ouderwetse 90s housemuziek draait op halve snelheid. We dansen er zogenaamd cynisch op. De champagne vloeit zo rijkelijk dat de dag in een roes verdwijnt. Als ik de volgende morgen traag ontwaak, zijn er slechts flarden die ik mij kan herinneren van het feestje. De zon, de trage muziek. De grijnzende mensen, het bord bij de bushalte. Als dit een film was, zou ik in een schok overeind komen, maar ik blijf liggen. Toch overheerst een enkel beeld mijn gedachten. Zwarte letters op wit papier: Verdwijn hier.

De telefoon gaat. Bezorgde stemmen brabbelen onsamenhangend. Ik knik. Als het stil blijft, beaam ik het gesprokene: 'Tot straks'. Geen idee wat we gaan doen, maar ik word opgehaald later. De droogte in mijn keel doet mij overeind komen. In de koelkast vind ik een pak chocolademelk en ik neem gulzige slokken. Met het pak in de hand, neem ik een koude douche die ik steeds wat warmer zet. Tot de hete stralen mijn schouders donkerrood kleuren en het pak chocolademelk leeg is. Buiten klinkt getoeter. Marie staart beneden door de ramen en ik gooi het mijne open op de eerste verdieping. Ik roep en gebaar dat ik eraan kom. Ongekamde haren, ongeschoren wangen. Schoenen zonder sokken en twee sinaasappels in de hand. Marie grijnst en kust mijn wang. We rijden de straat uit, over het stukje verboden weg en langs de gracht. Ik herinner mij het bord voor ik het zie. Verdwijn hier. Nonchalant bekijk ik het, terwijl we voor hetzelfde rode licht wachten. Er staat geen merk onder, geen naam of website. Slechts die twee woorden. Zwart op wit. Het voelt als een persoonlijke boodschap. Als het licht op groen springt, gooi ik de autodeur open. Ik stap uit en sla zonder iets te zeggen de deur weer dicht. Marie rijdt weg. De kap is open, ik zie dat zij niet omkijkt. Ik loop naar de bushalte en ga op een stalen stoeltje zitten. rechts van mij de poster, links hangt het rittenschema met een rood kruis eroverheen. Over de tijdstippen is een gestencild blaadje geplakt: deze lijn is opgeheven, er komt geen bus meer. Ik kijk naar rechts en lees de poster:
Verdwijn hier.
Posted on 21 Apr 2020