© 2007-2020 aaprijdtkever.nl

is een project van Jeroen.

check de archieven
of niet 



doe nou niet alsof
'Je neus bloedt.'

Ze glimlachte er ongemakkelijk bij. Ik keek naar beneden en zag donkerrode druppels vocht op mijn spaghetti en op mijn witte overhemd. Ik kneep in mijn neus en duwde het nutteloze servet ertegenaan.

'Kan ik iets voor je doen?' klonk het liefelijk ergens achter de zakdoek die mij het uitzicht benam. Mijn vervormde stem antwoordde ontkennend, terwijl ik opstond.

'Ik ga even naar het toilet.'
Ik keek om mij heen en toen naar mijn tafeldame.
'Weet jij waar dat is?'

Ze knikte, legde haar servet op tafel en stond op. Ze pakte mijn hand en leidde mij naar het einde van het smalle restaurant. Rechts keuken, links toiletten. Met zachte hand duwde ze mij het mannentoilet in en ze stapte kordaat achter mij aan. Ik hield mijn hoofd boven de wasbak en haalde de roodgekleurde servet weg. Langzaam druppelde er nog wat bloed, maar het ergste gevaar leek al geweken. Ik trok mijn overhemd uit en spoelde voorzichtig mijn gezicht schoon.

'We kunnen maar beter gaan,' zei ik. Meer tegen mijzelf en mijn spiegelbeeld, dan tegen haar. Toch knikte ze begrijpelijk.

'Ik ga wel even afrekenen en mijn tasje pakken. Dan kom ik terug om je op te halen.'
Dankbaar keek ik via de spiegel in haar ogen.
'Ik betaal je zo terug.'

Ze fronste haar wenkbrauwen kort en verdween. Met vochtig toiletpapier depte ik het opgedroogde bloed rondom mijn neusgaten weg. Voorzichtig, want ik wilde het gevaar daarbinnen niet opnieuw doen ontwaken. Toen mijn gezicht weer toonbaar was, propte ik een berg papier in mijn broekzak, voor de zekerheid, en bekeek ik mijn overhemd. Ik twijfelde wat te doen. Dit zag er niet uit en het was mijn favoriete blouse, die nu onder het bloed zat. Meteen afspoelen, hoorde ik de stem van mijn moeder in mijn hoofd. Toch zag ik het ook niet zitten om de avond met een zeiknat kledingstuk onder mijn arm te lopen, hoelang deze avond ook nog zou duren. Ik vouwde het overhemd zo netjes mogelijk op en ging op zoek naar mijn date. Ze was nog niet terug en ik was weer schoon en fris.

In het restaurant was het druk en ik zag haar niet meteen. De meeste tafeltjes waren bezet en de twee jonge serveersters liepen gehaast heen en weer. Ik zocht ons tafeltje en zag de twee onaangeraakte borden spaghetti staan, haar gele tasje hing niet meer over de leuning van de stoel. Ik liep naar de bar en sprak de serveerster aan die onze spaghetti en wijn had gebracht.

'Weet jij waar ze heen is?', vroeg ik.

De serveerster keek even naar ons tafeltje en naar de voordeur, vervolgens naar mij en toen weer naar de tap waar haar ene hand op rustte.

'Ze ging even geld in de meter doen en zou zo weer terugkomen.'

Ik slikte. Dat we beiden met de fiets waren gekomen, wist de serveerster vast niet. Het bloed steeg naar mijn hoofd en de serveerster keek verlegen. Ze wist het wel.

'Ik had een bloedneus, daarnet.'
Ze knikte en keek mij kort aan. Ik zag medelijden in haar blik.
'Kan ik bij je afrekenen? Dan ga ik ook maar.'
Ze knikte opnieuw, tikte even op het scherm en toen ze mij het bonnetje wilde geven, zag ik dat haar ogen groter werden.

'Je neus bloedt weer.'
Posted on 25 Aug 2020