gewikkeld in afwezigheid
ziet ze
licht vervagen, tot diepdonker
blauw resteert
in dit deel van de wereld, bestaat zwart niet meer

zoon speelt piano
aarzelende noten, verzacht door
brommende trombone
niemand had ooit
zoiets gezien in een houten huisje tegen de Noorse kust

de boeken zwijgen overdag
smoespelen pas
als de kaarsen kortstondig geuren
maar moeders gitaar
leeft in tegenovergesteld ritme, eindeloos neuriënd

zoals de dichter in het raamkozijn
zoekende
naar klinkers en mede om
greep op letters te krijgen
klampt ze zich aan klanken vast, wetende

dat men in niemandsland, naar kunsten schept