hier zijn, in laatste lege momenten
waar storm reeds
achter grove dekens rolt

klauwt ze krampachtig
grimlachend
naar zwijgende zandkorrels

voorbije weelde
gedoofde schouderkloppen
als vallend stof

maar haast wacht niet
vacuüm verdwijnt in vol zicht
weggedrukt

door al wat schitterend,
tijdelijk is